Dziś wspominamy wszystkich zmarłych. Tych bliskich, którzy odeszli niedawno, ale także tych, których imiona zatarł czas. W ciszy cmentarzy przypominamy sobie, że pamięć jest obowiązkiem żyjących – również tam, gdzie przez lata nikt już nie zapalał światła.
W naszej okolicy istnieją miejsca spoczynku dawnych mieszkańców, których groby zostały zapomniane, cmentarze zarosły trawą i krzewami, a ich historia zniknęła z map i świadomości. Dopiero dziś, po dziesięcioleciach, odnajdujemy je na nowo: w archiwach, na starych mapach, we wspomnieniach, w kępie drzew na skraju pól.
To właśnie tam spoczywają ludzie, którzy żyli w naszych domach, modlili się w naszych świątyniach, pracowali na naszych ziemiach. Winni jesteśmy im jedno: pamięć.
Dziękujemy wszystkim, którzy w tym roku pomogli przywrócić godność opuszczonym nekropoliom – porządkując teren, montując krzyże, tablice, sprzątając dawne mogiły i ocalając od zapomnienia historie zapisane w ziemi.
Niech dzisiejszy dzień będzie okazją, aby zatrzymać się choć na chwilę, zapalić znicz także w miejscach, gdzie stoi tylko samotny krzyż.
By pamięć trwała dłużej niż nasze słowa.